Leyland National: boeken - historie en modellen

The Leyland National (Nostalgia Road)

Pas sinds het begin van de nieuwe eeuw is de National niet meer zo vaak in ons straatbeeld te zien. Deze fotoserie illustreert de gevarieerde en kleurrijke geschiedenis van het merk, vastgelegd in een scala aan kleuren, van het originele klaproosrood of bladgroen tot felroze en veelkleurige varianten. De afgebeelde wagenparken variëren van grote bedrijven zoals Crossville, Midland Red en United tot de kleinste onafhankelijke vervoerders.

Specificaties

The Leyland National

De Leyland National werd ontwikkeld als een gezamenlijk project van British Leyland en de National Bus Company om alle bussen met de motor achterin van de British Leyland Group te vervangen: de AEC Swift, Leyland Panther, Daimler Roadliner, de Daimler Fleetline en de Bristol RE.

De Leyland National werd gebouwd in een nieuwe fabriek in Lillyhall in Cumbria en had verschillende nieuwe kenmerken, waaronder een integrale constructie, een geavanceerd verwarmings- en ventilatiesysteem dat een achterste module op het dak vereiste, en een 8.3-liter horizontale Leyland-motor met turbocompressor.

De meeste Leyland Nationals waren 10.3 of 11.3 meter lang en de eerste werd in maart 1972 geleverd aan Cumberland Motor Services, met kenteken ERM 35K.
Er werden ruim 7.000 Leyland Nationals gebouwd, maar door de komst van de door één persoon bestuurde dubbeldekkers werden de productiedoelstellingen nooit volledig gehaald. De laatste Leyland National, met kenteken C49 OCM, werd in november 1985 aan Halton Transport geleverd.

Met behulp van hun fantastische collecties van voorheen ongepubliceerde afbeeldingen brengen Peter Horrex en Robert Appleton een eerbetoon aan deze populaire en iconische volkswagen.

Specificaties

The London LS : The Leyland National Bus in London Service

Ontevreden over de betrouwbaarheid van zijn AEC Merlin- en Swift-bussen met één verdieping, kocht London Transport in 1973 zes Leyland Nationals voor evaluatie. Het bedrijf was onder de indruk van dit ultieme standaardproduct, waarbij zelfs de kleurstelling door Leyland zelf was bepaald, en maakte gebruik van een optie om nog eens 50 bussen te kopen uit een geannuleerde exportorder. Vervolgens kocht het bedrijf nog eens 110, 30 en 140 bussen, waardoor het aantal LS-bussen medio 1980 op 437 kwam. Een jaar later werden de laatste MBA's en SMS'en op de Red Arrow-lijnen vervangen door negenenzestig nieuwe Leyland National 2's.

De LS was eenvoudig maar betrouwbaar en voldeed anderhalf decennium lang aan de behoefte van London Transport aan enkeldeksbussen. Vaak verving hij dubbeldeksbussen wanneer dat nodig was, en vervolgens hielp hij de dienstregeling te handhaven tijdens de moeilijke jaren van de eerste aanbestedingen, waarin enkele innovatieve LS-operaties verschillende nieuwe kleurstellingen en identiteiten introduceerden.

Het type heeft de verwachte 10 jaar zonder veel problemen doorstaan en begon pas te verdwijnen toen minibussen aan het eind van de jaren 80 in opkomst waren. Hoewel de LS officieel in 1992 uit productie werd genomen, gaven renovatieprogramma's de overgebleven exemplaren een verlengd leven, wat leidde tot de National Greenway, de ultieme doorontwikkeling van de Leyland National.
De meeste Red Arrow National 2's werden dus omgebouwd tot GLS'en en bleven in gebruik tot 2002.

Matthew Wharmby is auteur, fotograaf en redacteur, gespecialiseerd in de geschiedenis van de Londense bussen.

Specificaties