Autobus - London Transport (od 1980 roku): książki

London's Buses 1979-1994

W 1979 roku, tuż po zwycięstwie w wyborach powszechnych, rząd konserwatywny zaczął opracowywać plany deregulacji usług autobusowych i prywatyzacji przedsiębiorstw obsługujących tę komunikację w Anglii, Szkocji i Walii.
Londyn nie miał być wykluczony, dlatego od samego początku London Buses podzielono na kilka obszarów, a od 1985 roku wprowadzono system przetargowy, który pozwalał innym operatorom ubiegać się o trasy. Trzeba było uporać się ze sprzeciwem grupy Partii Pracy w Radzie Wielkiego Londynu – ostatecznie zniesiono go w 1986 roku.

Jednak z każdym kolejnym rokiem obietnice deregulacji nie były spełniane. Pod koniec 1992 roku ustalono harmonogram prywatyzacji, który ostatecznie zakończono pod koniec 1994 roku. Kwestia deregulacji nigdy nie powróciła.

Bogato ilustrowana ponad 230 fotografiami, z których praktycznie wszystkie publikowane są po raz pierwszy, historia londyńskich autobusów w ciągu tych szesnastu burzliwych lat. Aby nadać narracji szerszy kontekst, roczne zestawienia pojazdów zakupionych pokazują, jak zmieniała się polityka zakupowa w tym okresie; uwzględniono również ważne zmiany tras, zyski i straty z przetargów oraz listę pojazdów flotowych z całego okresu.

Szczegóły

London's Plaxton President Buses

Plaxton wprowadził model President w 1997 roku, ale produkcja rozpoczęła się w 1999 roku. Pierwsza wersja opierała się na podwoziu DAF DB250LF, a kolejne na Dennis Trident i Volvo B7TL, z których wersja Volvo cieszyła się największą popularnością.
Duże zamówienia pochodziły od First, Go-Ahead London, Metroline, London United i Arriva London, z różnymi preferencjami co do podwozi. W 2001 roku Plaxton stał się częścią Transbus International, a model President produkowano obok ALX400, który ostatecznie go zastąpił w 2005 roku.
Książka ta prezentuje wyjątkową kolekcję fotografii, w tym niepublikowane wcześniej zdjęcia, upamiętniające autobusy Plaxton President w Londynie.

Szczegóły

London's Low-floor Buses

W 1994 roku w Londynie zainaugurowano produkcję autobusów niskopodłogowych, a firma London Buses Limited wprowadziła na rynek flotę sześćdziesięciu autobusów jednopokładowych. Szybko przechodząc do nowo sprywatyzowanych operatorów, pojazdy te cieszyły się ograniczoną popularnością i dopiero w 1996 roku firma Dennis Dart SLF wprowadziła kolejne egzemplarze.
Debiut niskopodłogowych autobusów piętrowych zajął prawie dwa lata. Na początku XXI wieku nastąpił napływ autobusów niskopodłogowych, głównie marek DAF i Dennis, a także mniejszego kontyngentu Volvo. W 2006 roku stolica powitała drugą generację pojazdów niskopodłogowych, której znakiem rozpoznawczym była gama Enviro firmy Alexander Dennis Limited.

Podczas gdy modele Enviro 200 i 400 zyskały popularność wśród londyńskich operatorów, niektórzy decydowali się na modele alternatywne.
Ilustrowana książka Davida Beddalla uwiecznia ten rozdział historii londyńskich autobusów za pomocą 180 fascynujących fotografii, oferując fascynujący hołd rozwojowi niskopodłogowych autobusów w mieście.

Szczegóły

Today's London Buses

Dzisiejsze London Buses przedstawia sytuację autobusową w Londynie na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat, w tym zdjęcia typów autobusów wykorzystywanych w stolicy na najważniejszych trasach.
W tym tomie przyjrzymy się różnym trasom w Londynie w tym okresie, a także różnorodnym pojazdom, jakie wówczas wykorzystywano.

Niektóre z usług opisanych w tej książce uległy zmianie lub przestały być dostępne w okresie, którego dotyczy ta książka.
Autor podjął się szerokiego omówienia barw i różnorodności funkcjonowania londyńskich autobusów w okresie wielkich zmian w usługach autobusowych, jakie zaszły w ostatniej dekadzie.

Szczegóły

London's Buses - The Colourful Era 1985-2005

Zapytaj dowolnego turystę, jakiego koloru są londyńskie autobusy, a odpowie, że czerwonego – i tak właśnie jest. Jednak nie zawsze tak było, ponieważ od 1985 do około 2005 roku po Wielkim Londynie jeździły autobusy w najróżniejszych kolorach. Nie zawsze nawet podawano, że są to autobusy londyńskie – niektóre podawały się za autobusy z Kentu, a inne miały intrygujące nazwy flotowe, takie jak "Armchair", "Blue Triangle" czy "Share-Green".

Nawet londyńskie autobusy zaczęły jeździć po Bexley w niebiesko-kremowych barwach. Jak doszło do tej sytuacji i dlaczego się skończyła?
Książka opisuje okres przetargów na trasy i ich prywatyzację, różnorodność operatorów, którzy pracowali na londyńskich liniach autobusowych, a także różnorodność typów pojazdów i malowań, jakie przywieźli do stolicy.

Szczegóły

The London Bendy Bus

Between 2002 and 2006 six of London's bus companies put into service 390 articulated 'bendy' buses on twelve routes for transport in London.

During what turned out to be a foreshortened nine years in service, the Mercedes-Benz Citaro G buses familiar on the continent and worldwide earned an unenviable reputation in London; according to who you read and who you believed, they caught fire at the drop of a hat, they maimed cyclists, they drained revenue from the system due to their susceptibility to fare evasion, they transported already long-suffering passengers in standing crush loads like cattle and they contributed to the extinction of the Routemaster from frontline service. In short, it was often referred to as 'the bus we hated'.

This account is an attempt by a long-time detractor of the bendy buses to set the vehicles in their proper context - not quite to rehabilitate them, but to be as fair as is possible towards a mode of transport which felt about as un-British as could be.

Szczegóły