Destroyers - USA: boeken - historie en modellen

USS Kidd (DD-661): From WWII and Korea to Museum Ship (Legends of Warfare)

De USS Kidd (DD-661) is de enige torpedobootjager van de Fletcher-klasse die bewaard is gebleven in de configuratie uit de Tweede Wereldoorlog. Met in totaal 175 schepen die te water werden gelaten, waren de Fletchers de meest talrijke en meest invloedrijke klasse torpedobootjagers van de Amerikaanse marine tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De DD-661 werd vernoemd naar schout-bij-nacht Isaac C. Kidd, die sneuvelde aan boord van het slagschip Arizona bij Pearl Harbor. De USS Kidd vocht zowel in de Atlantische Oceaan als in de Stille Oceaan. In april 1945 raakte het schip zwaar beschadigd door een kamikazeaanval. De Kidd werd tijdens de Koreaanse Oorlog opnieuw in dienst gesteld en uiteindelijk in 1964 definitief buiten dienst gesteld.

Het interieur en exterieur van het schip zijn zorgvuldig gerestaureerd en bewaard gebleven in Baton Rouge door de Louisiana Naval War Memorial Commission.

Dit boek maakt gebruik van kleurenfotografie om lezers een geïllustreerde rondleiding door het schip te geven, zowel boven als onder het dek.

Specificaties

U.S. Destroyers - An illustrated design history (Revised Edition)

Dit is één van de meest complete naslagwerken over de volledige ontwikkeling van Amerikaanse torpedobootjagers, van hun vroege voorlopers, de torpedoboten, tot de massaal geproduceerde Fletcher-klasse uit de Tweede Wereldoorlog, via de Spruance- en Perry-klassen uit de Koude Oorlog, en tot de werkpaarden van de Arleigh Burke-klasse van de hedendaagse marine. Net als de andere boeken in Friedmans serie over de geschiedenis van scheepsontwerp, is US Destroyers grotendeels gebaseerd op voorheen geheime interne documenten van de Amerikaanse marine.

Friedman, een vooraanstaand expert op het gebied van Amerikaanse oorlogsschepen, legt de politieke en technische beweegredenen achter de bouw van oorlogsschepen uit en beschrijft de evolutie van elk ontwerp. Alan Raven en AD Baker III hebben gedetailleerde schaaltekeningen van de buitenkant en het bovenaanzicht van elke scheepsklasse gemaakt, evenals van belangrijke modificaties aan vele klassen. Talrijke foto's vullen de tekst aan.

De Norman Friedman Illustrated Design History-serie over de geschiedenis van Amerikaanse oorlogsschepen is al drie decennia een standaardwerk in de branche en er zijn wereldwijd duizenden exemplaren van verkocht. Om deze prestatie te vieren, is Naval Institute Press er trots op deze boeken opnieuw beschikbaar te stellen.
Deze serie is digitaal geremasterd voor een verbeterde resolutie en kwaliteit, gecorrigeerd en bijgewerkt, en zal - voor zowel wetenschappers als liefhebbers - nog jarenlang de basis vormen voor onderzoek en naslagwerk over Amerikaanse marineschepen.

Specificaties

US Navy Destroyer Escorts of World War II (Osprey)

De Destroyer Escort was het kleinste oceaanwaardige escorteschip dat voor de Amerikaanse marine werd gebouwd - een kleinere versie van de destroyer, met een lagere snelheid, minder kanonnen en minder torpedo's dan zijn grotere broer, de fleet destroyer. De productie van de Destroyer Escort begon omdat de Royal Navy een escorteschip nodig had dat groter was dan een korvet, maar dat sneller gebouwd kon worden dan een destroyer. Omdat er in Groot-Brittannië geen scheepswerven waren om dit soort schepen te bouwen, bestelden ze deze in de VS.

Toen de VS onverwacht in de Tweede Wereldoorlog betrokken raakten, had de marine plotseling ook meer escorteschepen nodig, zelfs schepen die minder capabel waren dan torpedobootjagers. Met tegenzin werd gekozen voor de torpedobootjager om in deze behoefte te voorzien. Ondanks de aanvankelijke bedenkingen van de marine, bewezen deze schepen uitstekende diensten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze vochten in zowel de Atlantische als de Stille Oceaan, bestreden U-boten en Japanse onderzeeërs en dienden later in de oorlog als waarschuwingsschepen tegen kamikazeaanvallen.
Ze namen ook deel aan dramatische acties zoals de Slag om Samar (waarbij een groep torpedobootjagers en escorteschepen vocht tegen Japanse slagschepen en kruisers om de escortevliegdekschepen die ze beschermden te verdedigen) en de verovering van de U-505 (het enige grote marineschip dat op zee door de Amerikaanse marine werd buitgemaakt).

De torpedobootjagers bleven na de Tweede Wereldoorlog dienst doen in de Amerikaanse marine en een groot aantal andere marines wereldwijd, waarvan er verschillende zelfs tot in de 21e eeuw in gebruik bleven.

Dit boek vertelt het complete verhaal van deze dappere schepen, van hun ontwerp en ontwikkeling tot hun dienst over de hele wereld, compleet met prachtige illustraties en archieffoto's.

Specificaties

US Flush-Deck Destroyers 1916-45 : Caldwell, Wickes, and Clemson classes (Osprey)

Vier pijpen en vlakke dekken - deze schepen waren een typisch Amerikaans ontwerp voor torpedobootjagers. Ze werden ontworpen vlak voor en tijdens de Amerikaanse betrokkenheid bij de Eerste Wereldoorlog en domineerden de torpedobootjagers van de Amerikaanse marine tot aan de Tweede Wereldoorlog.
Ze werden ingezet op konvooien in de Noord-Atlantische Oceaan en de Noorse Zee, en vrijwel overal in de Stille Oceaan, van Alaska tot Australië.

Vijftig exemplaren werden in 1940 aan Groot-Brittannië geschonken in een tijd van nood, en veel ervan zouden dienst doen in andere marines en vechten onder de vlag van de Sovjet-Unie, Canada, Noorwegen en zelfs het Japanse Keizerrijk.
Ze vervulden ook diverse rollen als bevoorradingsschepen voor watervliegtuigen, hogesnelheidstransportschepen, mijnenvegers en mijnenleggers. Eén ervan werd zelfs gebruikt als zelfvarende mijn tijdens Operatie Chariot, waarbij het droogdok in Saint-Nazaire werd verwoest.

Dit boek, dat volledig is geïllustreerd met speciaal gemaakte tekeningen en archieffoto's, onthult de operationele geschiedenis van deze schepen van de Amerikaanse marine die zich in beide wereldoorlogen hebben onderscheiden.

Specificaties

USN Fleet Destroyer vs IJN Fleet Submarine : The Pacific 1941-42 (Osprey)

In de aanloop naar de Pacifische Oorlog geloofden Japanse marinestrategen dat een beslissende zeeslag tegen de Amerikaanse marine zou worden uitgevochten. De Japanse Keizerlijke Marine, in de minderheid ten opzichte van de VS, was van plan haar grote, oceaanwaardige onderzeeërs in te zetten om de tegenstander geleidelijk aan uit te schakelen vóór de grote zeeslag.
Om dit te bereiken, kreeg de onderzeebootvloot van de Japanse Keizerlijke Marine de opdracht om uitgebreide verkenningen uit te voeren van de gevechtsvloot van de Amerikaanse Marine, zelfs in de haven, en deze vervolgens te schaduwen en aan te vallen.

De Amerikaanse marine was zich op haar beurt volledig bewust van de potentiële dreiging van Japanse onderzeeërs, en de bemanningen van de torpedobootjagers werden getraind en uitgerust met moderne anti-onderzeebootwapens en -tactieken om de gevechtsvloot te beschermen.

Deze rijk geïllustreerde studie weerlegt de aanname dat Japanse onderzeeërs tijdens de Pacifische Oorlog niet effectief waren en beschrijft hun confrontaties met de Amerikaanse marine, evenals de successen en mislukkingen van Amerikaanse torpedobootjagers bij de bescherming van hun slagschepen.

Specificaties

USN Destroyer vs IJN Destroyer - The Pacific, 1943 (Osprey)

Dit boek beschrijft de hevige nachtelijke zeeslagen tussen de Amerikaanse marine en de Japanse Keizerlijke Marine eind 1943, toen de geallieerden langzaam oprukten langs de Salomonseilanden naar de belangrijke Japanse marinebasis in Rabaul. Gedurende deze periode vonden verschillende felle gevechten plaats waarbij de modernste torpedobootjagers van beide marines betrokken waren.

Gedurende het grootste deel van 1942 had de Keizerlijke Marine een duidelijke voorsprong, en een belangrijk element van dit succes was hun torpedobootjagermacht, die superieure training en tactieken combineerde met de meest geavanceerde torpedo ter wereld. Zelfs tot in 1943 werden gemengde geallieerde lichte kruiser-/torpedobootjagermachten door Japanse torpedobootjagers met gemak verslagen.

Na deze gevechten besloten de Amerikanen te stoppen met het achtervolgen van Japanse torpedobootjagers met kruisers, waardoor de resterende gevechten in 1943 (met één uitzondering) klassieke duels tussen torpedobootjagers waren.
De Amerikanen genoten nog steeds van het technologische voordeel dat radar hen bood, en voegden daar nu nieuwe, agressievere tactieken aan toe. Het uiteindelijke resultaat was de nederlaag van de uitstekend getrainde torpedobootjagers van de Keizerlijke Marine en de demonstratie dat de Japanners de opmars van de geallieerden niet konden stoppen.

Specificaties

US Destroyers 1934-45 - Pre-war Classes (Osprey)

Sinds het begin van de 20e eeuw zijn torpedobootjagers multifunctionele schepen geweest, onmisbaar in grote en kleine rollen - van het bezorgen van post op zee tot het beschermen van andere schepen en, waar geen grotere schepen beschikbaar waren, het vormen van de frontlinie in de strijd.

Deze titel beschrijft de 169 schepen van tien klassen van de Amerikaanse marine die in de jaren dertig werden geïntroduceerd: de eerste torpedobootjagers van 1500 ton en de eerste torpedobootjagers van 1850 ton, ontworpen om te voldoen aan het Londense marineverdrag van 1930, plus de opvolgende Sims-klasse van 1570 ton en de Benson- en Gleaves-klassen van respectievelijk 1620 en 1630 ton.
Tijdens de oorlog werden de meeste torpedobootjagers van 1500 ton en de bijbehorende schepen aanvankelijk ingezet aan het front in de Stille Oceaan, maar werden ze naar secundaire taken verplaatst naarmate er nieuwere schepen arriveerden. De latere torpedobootjagers van 1620 en 1630 ton werden de standaardtorpedobootjagers in de Atlantische Oorlog.

Dit boek onthult het fascinerende ontwerpverhaal achter deze baanbrekende klassen - van de beperkingen van vredestijdverdragen tot vooruitgang in voortstuwingstechniek en aanpassingen tijdens de oorlog. Met een operationeel overzicht van hun diensttijd en tabellen met alle schepen per klasse, bouwer en eerste squadron, is dit de definitieve gids voor de Amerikaanse torpedobootjagers van voor de oorlog.

Specificaties

US Destroyers 1942-45 - Wartime Classes (Osprey)

Weinig, zo niet geen, oorlogsschepen uit de 20e eeuw werden zo terecht geroemd als de torpedobootjagers van de Fletcher-klasse van de Amerikaanse marine. Hoewel ze bewonderd werden om hun geavanceerde en gedurfde ontwerp, was het vooral hun staat van dienst als werkpaarden in de Pacifische Oorlog die hen tot één van de meest beproefde en succesvolle oorlogsschepen aller tijden maakte.

Deze titel beschrijft de Fletchers en hun afgeleide schepen van de Allen M. Sumner- en Gearing-klasse, hun machines, bewapening en constructie, met een lijst van alle 343 schepen op basis van rompnummer en bouwer. Het bevat een operationele geschiedenis van de 287 schepen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in dienst werden gesteld, waarin de evolutie van de tactieken voor nachtelijke oppervlaktegevechten op de Salomonseilanden en de parallelle ontwikkeling van het Combat Information Center worden beschreven. De opmars over de Stille Oceaan en de bevrijding van de Filipijnen met tabellen die de snelle introductie van nieuwe squadrons illustreren. En de cruciale stand van de radarposten tegen kamikaze-vliegtuigen bij Okinawa.
Met overzichten van verliezen en onderscheidingen en speciaal in opdracht gemaakte illustraties is dit een standaardwerk over de Amerikaanse torpedobootjagers uit de oorlogstijd.

Inhoud: Inleiding - Ontwerp en ontwikkeling - Aanpassingen en ombouw van de dienstverlening - Operationele geschiedenis - Conclusie.

Specificaties