Zelfrijdend geschut - USA: boeken - historie en modellen

M10 Gun Motor Carriage: and the 17-Pounder Achilles Tank Destroyer (Legends of Warfare)

De M10, gebaseerd op het chassis van de M4A2 en M4A3 Sherman-tanks en uitgerust met een 3-inch M7-kanon, was qua aantallen de belangrijkste Amerikaanse tankjager van de Tweede Wereldoorlog. De M10 werd gebouwd als reactie op de verbluffende successen van de Duitse pantserblitzkrieg aan het begin van de oorlog in Europa.
In tegenstelling tot de meeste zelfrijdende artillerie uit die tijd was het voertuig uitgerust met een geschutskoepel, waardoor het zwaarder bewapend maar lichter gepantserd was dan een tank. Van de M10-bemanning werd verwacht dat ze de snelheid en wendbaarheid van hun voertuig optimaal zouden benutten.

Bladzijden uit het boek "M10 Gun Motor Carriage: and the 17-Pounder Achilles Tank Destroyer"

De M10 beleefde zijn vuurdoop in Tunesië in 1943, waar hij bewees dat hij de meeste Duitse Panzers die toen in dienst waren, kon vernietigen. De Britten verbeterden het ontwerp door een deel van de 1700 M10's die ze ontvingen te herbewapenen met het uitstekende Ordnance Quick Firing 17-ponder antitankkanon.
Deze voertuigen werden door de Britten aangeduid als 17-pounder SP M10 Mark IC/IIC, in de volksmond bekend als de Achilles.

Specificaties

M107 / M110 - Family of Self-propelled Artillery 1956 -1991

Dit paperbackboek van 124 pagina's is rijk geïllustreerd met bijna 250 foto's, waarvan vele in kleur, die de geschiedenis en het gebruik van dit wapensysteem door het Amerikaanse leger laten zien, vanaf de introductie ervan begin jaren '50 tot en met de eerste Golfoorlog.
De M107- en M110-voertuigen, die veelvuldig werden gebruikt in Vietnam - waar ze het grootste bereik hadden van alle landgebonden artillerie - vormden samen met de M109 decennialang de ruggengraat van de Amerikaanse zelfrijdende artillerie, ook tijdens het hoogtepunt van de Koude Oorlog.

Veel van de afbeeldingen in dit boek zijn nog nooit eerder gepubliceerd, waaronder talloze kleurenfoto's die in Vietnam zijn gemaakt. Naast de historische foto's bevat dit boek zorgvuldig geselecteerde foto's van bewaard gebleven exemplaren, gekozen om de details van de voertuigen te illustreren. Alle varianten van de M107 en M110 worden in dit boek gepresenteerd.

Specificaties

M50 / M50A1 Ontos: Self-Propelled Multiple 106 mm Recoilless Rifle (Legends of Warfare)

De M50 Ontos, ontworpen om de dreiging van een massale Sovjet-pantseraanval af te weren, bewees zijn waarde in de jungles en straten van Vietnam. De Ontos kwam voort uit Project Vista, het geheime onderzoek naar mogelijke verbeteringen aan de NAVO-verdediging. Project Vista wees op de behoefte aan een goedkoop, zwaar bewapend "something" om golven Sovjet-pantservoertuigen te kunnen afweren.
Uitgerust met zes krachtige terugslagloze geweren, kreeg de kleine M50 de naam "Ontos, " een verkeerde vertaling door het leger van het Grieks voor "the Thing."

Aanvankelijk was het leger van mening dat de Allis-Chalmers T165E1 (later gestandaardiseerd als de M50) de beste keuze was om aan de aanbevelingen van Project Vista te voldoen. Uiteindelijk, na enige controverse, verloor het leger de interesse in het voertuig, maar het Korps Mariniers van de Verenigde Staten bleef erin geloven en in 1955 ging de M50 in productie.

Hoewel het Korps Mariniers de Ontos voor het eerst gebruikte in Santo Domingo in 1965, zou het wapen pas echt bekendheid verwerven in Vietnam, waar de M50, evenals de gemoderniseerde M50A1, veelvuldig werd ingezet als antipersoneelswapen en voor perimeterverdediging. In de straten van Hue maakten mariniers veelvuldig gebruik van de Ontos om muren open te blazen en antipersoneelsgranaten te gebruiken om rookgordijnen te creëren.
Meer dan 270 foto's, waarvan vele in kleur, documenteren de ontwikkeling, productie, het gebruik in de strijd en details van dit beroemde voertuig en de mannen die het gebruikten.

Specificaties

M18 Hell-Cat - 76 mm Gun Motor Carriage in World War II (Legends of Warfare)

De M18 werd ontwikkeld in een tijdperk waarin de Verenigde Staten tanks niet met andere tanks bestreden, maar met gespecialiseerde tankjagers. Met een krachtige radiale motor van vliegtuigtype die een snelheid van wel 80 kilometer per uur mogelijk maakte, en een krachtig 76 mm kanon, bood de door Buick gebouwde M18 Hellcat, of "Hell-Cat" zoals de publicisten van Buick hem noemden, de Amerikaanse troepen een krachtig antwoord op de zwaar gepantserde Duitse tanks. Verdere experimenten werden uitgevoerd om de bewapening te vergroten of het voertuig aan te passen voor andere doeleinden, zoals het gepantserde multifunctionele voertuig M39.

Aan de hand van tientallen archiefbeelden, waarvan vele nooit eerder zijn gepubliceerd, en gedetailleerde foto's van enkele van de mooiste nog bestaande exemplaren van deze voertuigen, wordt deze legendarische tankjager belicht en zijn geschiedenis toegelicht. Onderdeel van de serie Legends of Warfare.

Specificaties

M36 / M36 B1 Tank Destroyer - Rare Photographs from Wartime Archives (Images of War)

Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog was de heersende strategie van het Amerikaanse commando dat tanks niet gebruikt moesten worden om vijandelijke tanks in een direct gevecht te bestrijden. Tanks moesten juist de gepantserde speerpunt vormen om vijandelijke stellingen te doorbreken. Vijandelijke tanks moesten worden uitgeschakeld door gespecialiseerde wapens, toepasselijk genaamd tankjagers.

Hoewel het 3-inch kanon van de M10 superieur was aan dat van eerdere Amerikaanse tankjagers, bleek het nog steeds ontoereikend tegen het steeds zwaarder wordende Duitse pantser. Een nog groter kanon, de 90 mm M3, werd in een nieuwe, grotere open koepel geplaatst op 100 speciaal hiervoor gebouwde rompen, en door M10 A1's om te bouwen, voornamelijk afkomstig van Amerikaanse trainingseenheden. Toen de voorraad van deze chassis uitgeput raakte, werden extra voertuigen gecreëerd door diesel-aangedreven M10's om te bouwen, wat resulteerde in de M36B2.

De M36 B1 werd van de grond af aan ontworpen als tankjager, met een romp gebaseerd op die van de M4 A3, maar voorzien van een standaard M36-koepel. Onderzoek van zeldzame, bewaard gebleven exemplaren wijst erop dat de rompen van de M36 B1 specifiek voor dit doel werden geproduceerd en niet simpelweg omgebouwde M4 A3-rompen waren.
Hoewel de Amerikaanse antitankdoctrine veranderde, waardoor alle tankjagers na de Tweede Wereldoorlog verouderd raakten, werden veel van deze voertuigen aan andere landen geleverd, en sommige bleven zelfs tot in de 21e eeuw als gevechtsvoertuigen in gebruik.

Specificaties

M7 Priest : Rare Photographs from Wartime Archives (Images of War)

De M7 Howitzer Motor Carriage, bijgenaamd de Priest, was het meest succesvolle en meest gebruikte voorbeeld van Amerikaanse zelfrijdende artillerie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Exemplaren ervan werden door het Amerikaanse leger gebruikt tijdens de Koreaanse Oorlog en daarna, en dienden zelfs tot in de jaren 70 bij geallieerde landen.
Dit gepantserde gevechtsvoertuig, dat vanwege zijn preekstoelachtige structuur voor de kanoncommandant de bijnaam 'de Priester' kreeg, werd ingezet in Noord-Afrika, Italië, tijdens de D-Day-landingen in Normandië en uiteindelijk in Duitsland.

Specificaties

M12 Gun Motor Carriage - Rare Photographs from Wartime Archives (Images of War)

Hoewel er slechts 100 exemplaren van werden geproduceerd, bewees het 155mm Gun Motor Carriage M12 zich als een belangrijk wapen ter ondersteuning van de infanterie en met name als een effectief wapen tegen bunkers tijdens de Amerikaanse aanval op de Siegfriedlinie in de winter van 1944-1945.

De mogelijkheid om zware artillerie snel gereed te maken voor het afvuren leidde in 1941 tot de ontwikkeling van het M12 155mm-kanon, gebaseerd op het chassis van de M3 middelzware tank. Het testvoertuig, gebouwd door Rock Island Arsenal, kreeg de aanduiding T6.
Om plaats te bieden aan het grote, achterop gemonteerde wapen - een Frans M1917 155mm kanon - werd de motor naar voren verplaatst, net achter de bestuurderscabine. Een hydraulisch bediende steunpoot, gemonteerd aan de achterzijde van het voertuig, werd tijdens het vuren neergelaten om het voertuig te stabiliseren en de terugslag op te vangen. In de transportstand bood de steunpoot plaats aan twee van de zes bemanningsleden.

De productie vond plaats tussen september 1942 en maart 1943, met een totaal van honderd gebouwde exemplaren. Hoewel enkele door opleidingseenheden werden gebruikt, werden de meeste opgeslagen tot februari 1944. Toen werden de eerste 74 exemplaren naar de Baldwin Locomotive Works verscheept om te worden verbeterd op basis van verdere tests en gebruik tijdens trainingen. Deze werkzaamheden duurden tot mei 1944.

Er werden drie enigszins verschillende overtollige wapens uit de Eerste Wereldoorlog gemonteerd, afhankelijk van de beschikbaarheid: de M1917, de M1917A1 en de M1918M1. De M1917 was van Franse makelij, de M1918 van Amerikaanse makelij en de M1917A1 had de Franse loop en het Amerikaanse sluitstuk.

Specificaties

M10 / Achilles - A Visual History of the U.S. Army's WWII Tank Destroyer

Eind 1941 begon het idee voor een aparte tankjagerdivisie vorm te krijgen. Deze divisie zou worden uitgerust met gespecialiseerde wapens. Hoewel de belangrijkste antitankwapens van het leger eind jaren dertig getrokken 37 mm antitankkanonnen waren, bleken deze al snel ontoereikend tegen vijandelijke pantservoertuigen. Daarom begon de zoektocht naar grotere wapens, evenals de wens naar een zelfrijdend antitankkanon, ofwel een gemotoriseerd kanon.
De eerste pogingen bestonden uit het aanpassen van ¾-ton Dodge-vrachtwagens om antitankwapens te monteren (de M6, voorheen WC-55), die bedoeld waren als tijdelijke en trainingsvoertuigen. Op dezelfde manier werden halfrupsvoertuigen uitgerust met kanonnen, wat resulteerde in de M3 75mm Gun Motor Carriage. Maar de zoektocht was begonnen naar het creëren van een gespecialiseerde en ideale tankjager, gebaseerd op een tankchassis.

In januari 1942 werd er gewerkt aan een prototype om het wapen te monteren in een open koepel op het chassis van de M4A2 Sherman Medium tank, die werd aangedreven door twee GM-dieselmotoren.
Na enkele maanden van ontwikkeling werd een ontwerp afgerond voor een voertuig dat de ophanging, de onderkant van de romp en de motor deelde met de M4A2, maar met een bovenromp die was opgebouwd uit dunnere, maar schuin aflopende pantserplaten. Aanvankelijk aangeduid als T35E1, werd het ontwerp na standaardisatie hernoemd tot M10. Naast de ruim 6.700 dieselgedreven M10-tankjagers werden er nog eens 1.700 M10A1-voertuigen gebouwd, die werden aangedreven door Ford GAA-benzinemotoren.

Hoewel het 3-inch kanon van de M10 superieur was aan dat van eerdere Amerikaanse tankjagers, was het ontoereikend tegen het steeds zwaarder wordende Duitse pantser. De Britten losten dit probleem op door een deel van de 1700 M10's die ze ontvingen te herbewapenen met het uitstekende Ordnance Quick Firing 17-ponder antitankkanon. Deze voertuigen werden door de Britten aangeduid als 17-pdr. SP M10 Mark 1c. Na de oorlog kregen deze voertuigen de naam Achilles.

De fotoreportage bevat talrijke historische foto's en een overvloed aan detailfoto's van de M10, M10A1 en Achilles.

Specificaties

M50 Ontos and M56 Scorpion 1956-70 : US Tank Destroyers of the Vietnam War (Osprey)

De M50 Ontos van de Amerikaanse mariniers en de M56 Scorpion van het Amerikaanse leger, beide ontworpen in de jaren 50, waren bedoeld als snelle, lichte en vanuit de lucht te droppen tankjagers voor het slagveld van de Koude Oorlog - een antwoord op de logge en ineffectieve tanks uit de Tweede Wereldoorlog die tijdens de Koreaanse Oorlog op het slagveld waren verschenen.

Hoewel ze allebei tot doel hadden om de infanterie te voorzien van lichte, mobiele en dodelijke antitankwapens, verschilden de twee voertuigen enorm in ontwerp om aan hun unieke missie-eisen te voldoen. Ze werden voor het eerst ingezet tijdens de interventie in Libanon in 1958, maar het was in de Vietnamoorlog dat ze naam maakten, waarbij de M50 Ontos intensief werd ingezet in de Slag om Hue in 1968.

Gedetailleerde illustraties en deskundige analyses bieden de lezer een compleet overzicht van de geschiedenis van deze dodelijke antitankvoertuigen, van de vroege ontwikkeling tot hun gevechtsgeschiedenis en de uiteindelijke ontbinding van het laatste antitankbataljon van het Korps Mariniers met M50A1's in 1971.

Specificaties

155-mm Gun Motor Carriage M12 and Cargo Carrier M30 - Technical Manual (TM9-751)

De 155 mm Gun Motor Carriage M12 was een Amerikaans zelfrijdend kanon dat tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ontwikkeld. Er werden er slechts 100 gebouwd; zestig in 1942 en nog eens veertig in 1943.
De M12 was gebouwd op het chassis van de M3 Lee-tank. Hij had een gepantserde bestuurderscabine, maar de kanonbemanning bevond zich in een open ruimte achterin het voertuig. Een aarden schop aan de achterzijde werd gebruikt om de terugslag op te vangen.

In 1943 werden de voertuigen gebruikt voor trainingen of opgeslagen. Vóór de invasie van Frankrijk werden 74 M12's gemodificeerd ter voorbereiding op gevechtsoperaties. Ze werden met succes ingezet tijdens de campagne in Noordwest-Europa. Hoewel ze primair ontworpen waren voor indirect vuur, werden de M12's tijdens aanvallen op zware vestingwerken soms ook ingezet voor direct vuur.
Door de beperkte opslagruimte konden er slechts tien projectielen en drijfladingen in het voertuig worden meegenomen. Daarom werd een soortgelijk voertuig zonder kanon geproduceerd, de Cargo Carrier M30. Deze was ontworpen om de kanonbemanning en extra munitie te vervoeren.
In operationele omstandigheden werden de M12 en M30 in paren ingezet. De M30, die veertig patronen van 155 mm munitie kon meevoeren, was bewapend met een Browning M2 machinegeweer van kaliber .50.

Deze technische handleiding, gemaakt in 1944, onthult veel over het ontwerp en de mogelijkheden van de M12 en M30. De handleiding is bedoeld voor diegenen die verantwoordelijk zijn voor de bediening en het onderhoud en beschrijft in detail vele aspecten van de motor, koeling, aandrijving, ophanging en andere systemen van de M12.
Oorspronkelijk geclassificeerd als vertrouwelijk, is deze handleiding lang geleden vrijgegeven en hier opnieuw in boekvorm uitgegeven. Houd er rekening mee dat deze tekst niet in grote oplage is geproduceerd en dat deze replica mogelijk enkele pagina's van mindere kwaliteit bevat. Er is echter alles aan gedaan om de integriteit van de tekst te bewaren.

Specificaties

M10 Tank Destroyer vs StuG III Assault Gun - Germany, 1944 (Osprey)

De geallieerde M10 Tank Destroyer en de Duitse Sturmgeschütz (StuG) III waren de onbezongen werkpaarden van de slagvelden in Noordwest-Europa in 1944-1945. Hoewel hun primaire missie niet was om tegen elkaar te vechten, zorgde hun wijdverspreide gebruik ervoor dat ze elkaar regelmatig tegenkwamen, van het Normandische bocagegebied tot de met puin bezaaide straten van Aken.
De StuG III was het schoolvoorbeeld van een aanvalskanon: een laagliggend, zwaar gepantserd voertuig zonder koepel, bedoeld om directe vuurondersteuning te bieden aan infanterie-eenheden. De M10 3-inch kanonmotorwagen werd oorspronkelijk ontwikkeld als tankjager. In 1944 bleek het 3-inch kanon echter niet effectief tegen de zwaarst gepantserde Duitse tanks en werd het daarom ook ingezet ter ondersteuning van de infanterie.

Deze twee gepantserde gevechtsvoertuigen werden op grote schaal ingezet in rollen die hun ontwerpers niet hadden voorzien en botsten herhaaldelijk tijdens de elf maanden durende campagne waarin de geallieerden vanuit Normandië oprukten naar het hart van het Derde Rijk.

Dit boek, rijk geïllustreerd met speciaal in opdracht gemaakte tekeningen, vertelt het verhaal van hun confrontatie op het hoogtepunt van de Tweede Wereldoorlog.

Inhoud: Inleiding - Chronologie - Ontwerp en ontwikkeling - Technische specificaties - De strijdende partijen - De strategische situatie - Gevechten - Statistieken en analyse - Aanbevolen literatuur - Index.

Specificaties

M18 Hellcat 76mm Gun Motor Carriage - Technical Manual (TM9-755)

De M18 Hellcat was een Amerikaanse tankjager uit de Tweede Wereldoorlog. Uitgerust met een 76 mm kanon was het het snelste rupsbandpantservoertuig van die tijd, met een topsnelheid van wel 96 km/U. Buick gaf het voertuig daarom de bijnaam Hellcat.
De hoge snelheid werd bereikt door de pantserdikte tot een minimum te beperken. De Hellcat-bemanningen maakten gebruik van de snelheid van het voertuig om het vermogen van de vijand om het dunne pantser te doorboren te minimaliseren.

Het nieuwe ontwerp van de M18 bevatte verschillende innovatieve onderhoudsfuncties. De Wright R-975-motor was gemonteerd op stalen rollen, waardoor onderhoudspersoneel deze gemakkelijk van de transmissie kon loskoppelen, op de verlaagde achterklep van de motor kon rollen, onderhoud kon uitvoeren en vervolgens weer kon aansluiten. De transmissie kon ook eenvoudig worden verwijderd en op een voorste dekplaat worden gerold voor snelle inspectie en reparaties.

De M18 had een bemanning van vijf man, 45 patronen voor het hoofdkanon en een M2 Browning-machinegeweer op een flexibele affuit voor gebruik tegen vliegtuigen en infanterie. De enige M18-variant die in aanzienlijke aantallen werd geproduceerd, was de M39 Armored Utility Vehicle, een model zonder koepel dat werd gebruikt voor het transport van personeel of vracht. Deze kon ook als kanontrekker worden ingezet. Deze versie was bewapend met een enkel M2-machinegeweer op een flexibele affuit.

Deze technische handleiding, gemaakt in 1945, onthult veel over het ontwerp en de mogelijkheden van de Hellcat. Bedoeld als handleiding voor degenen die verantwoordelijk waren voor de bediening en het onderhoud, beschrijft het vele aspecten van de motor, koeling, geschutskoepel en andere systemen.
Oorspronkelijk geclassificeerd als vertrouwelijk, is deze handleiding lang geleden vrijgegeven en wordt hier opnieuw in boekvorm uitgegeven. Er is zorgvuldig op gelet de integriteit van de tekst te bewaren.

Specificaties

M7 Priest 105mm Howitzer Motor Carriage (Osprey)

De M7 Priest, gebaseerd op de alomtegenwoordige Grant/Sherman-tank, is de legendarische geallieerde zelfrijdende houwitser. Het was het meest geproduceerde voertuig van zijn type in de Tweede Wereldoorlog en werd gebruikt door de Amerikaanse, Britse, Canadese en Vrije Franse strijdkrachten. Zijn gevechtsdebuut vond plaats bij Montgomery's Achtste Leger bij El Alamein en het voertuig vocht vervolgens in alle grote campagnes door Sicilië, Italië, Normandië en de laatste veldslagen in Duitsland.

Dit boek behandelt niet alleen alle varianten van de Priest, maar ook de belangrijkste afgeleiden, waaronder de Brits/Canadese Sexton en de Amerikaanse M12 155mm GMC.

Inhoud: Inleiding - Ontwerp en ontwikkeling - Gebruiksgeschiedenis - Varianten - Bibliografie - Index.

Specificaties

M109 155mm Self-propelled Howitzer 1960-2005 (Osprey)

De M109 zelfrijdende houwitser, die begin jaren 60 in gebruik werd genomen, is al 34 jaar in productie en vormt de ruggengraat van de artillerie-eenheden van het Amerikaanse leger en de reserve. De M109A6 is de nieuwste ontwikkeling in de M109-serie en is uitgerust met geavanceerde vuurleidingssystemen waarmee de eerste granaten binnen 60 seconden na aankomst op de vuurpositie het doel kunnen raken. Dit vermogen om snel te schakelen tussen rijdende en vurende modus voorkomt tegenbatterijvuur en verhoogt de overlevingskansen op het slagveld.

Dit boek beschrijft een indrukwekkend en veelzijdig wapen dat wereldwijd is ingezet, onder meer in Zuidoost-Azië en tijdens Operaties Desert Shield en Desert Storm.

Inhoud: Inleiding - Oorsprong van de Koude Oorlog - Eerste gevecht: Vietnam - Vuurkracht op lange afstand - Verbetering van de dodelijkheid - Gevechten in het Midden-Oosten - Precisiegeleide munitie - Het moderniseringsdilemma - De bewapening - Operatie Desert Storm - Operatie Iraqi Freedom - Internationale programma's - Bibliografie - Commentaar bij kleurenafbeeldingen - Index.

Specificaties

M18 Hellcat Tank Destroyer 1943-97 (Osprey)

De M18 76mm Gun Motor Carriage werd ontwikkeld voor het Tank Destroyer Command van het Amerikaanse leger. Het was de enige tankjager die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ingezet en die daadwerkelijk voldeed aan hun eisen op het gebied van snelheid en vuurkracht.

Dit boek beschrijft de ontwikkeling van dit voertuig, de controverses rond de noodzaak van snelle tankjagers en de daadwerkelijke prestaties ervan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er wordt speciale aandacht besteed aan de prestaties tijdens de beoogde missie. Ook afgeleide voertuigen van de M18, zoals het gepantserde multifunctionele voertuig M39, komen aan bod.

Inhoud: Inleiding - Ontwerp en ontwikkeling - Gebruiksgeschiedenis - Varianten - Commentaar bij de kleurenafbeelding.

Specificaties

M10 and M36 Tank Destroyers 1942-1953 (Osprey)

Het Amerikaanse leger hanteerde tijdens de Tweede Wereldoorlog een unieke tactische doctrine, waarbij de nadruk voor tankgevechten lag op het Tank Destroyer Command. Het belangrijkste voertuig van dit commando in de beginfase van de oorlog was de M10 3-inch Gun Motor Carriage, gebaseerd op het betrouwbare chassis van de M4A2 Sherman-tank. Dit duurzame en veelzijdige voertuig werd ingezet tijdens de campagne in Noord-Afrika in 1943. In 1944 bleek het kanon niet krachtig genoeg en werd het voertuig herbewapend met het nieuwe 90 mm-kanon, waarna het de M36 90mm Gun Motor Carriage werd.

Dit boek beschrijft één van de weinige Amerikaanse pantservoertuigen die tijdens de Slag om de Ardennen de strijd konden aangaan met de Panther en de Tiger.

Inhoud: Inleiding - Oorsprong van de tankjager - Eerste productie - Indienststelling - Productiewijzigingen - Gevechten in Frankrijk - Tankjagers in de Stille Oceaan - De M10 in Britse dienst - Ander gebruik in het kader van de Lend-Lease-overeenkomst - Gebruik na de oorlog - Bibliografie - Commentaar bij de kleurenafbeeldingen - Index.

Specificaties