Działa samobieżne - USA: książki - historia i modele

M109 155mm Self-propelled Howitzer 1960-2005 (Osprey)

Samobieżna haubica M109, która weszła do służby na początku lat 60. XX wieku, jest produkowana od 34 lat i stanowi trzon jednostek artyleryjskich Armii Stanów Zjednoczonych i Rezerwy. M109A6 to najnowszy model z serii M109, wyposażony w zaawansowane systemy kierowania ogniem, które pozwalają jej na oddanie pierwszych strzałów w mniej niż 60 sekund od dotarcia na miejsce ostrzału. Ta możliwość szybkiego przełączania między trybem ruchu a trybem ostrzału pozwala uniknąć ostrzału kontrbateryjnego i zapewnia przetrwanie na polu bitwy.

W książce szczegółowo opisano imponującą i wszechstronną broń, która była używana na całym świecie w Azji Południowo-Wschodniej, a także w operacjach Pustynna Tarcza i Pustynna Burza.

Spis treści: Wstęp - Geneza zimnej wojny - Pierwsza walka: Wietnam - Siła ognia dalekiego zasięgu - Zwiększenie siły rażenia - Walki na Bliskim Wschodzie - Amunicja precyzyjnie kierowana - Dylemat modernizacji - Dostarczanie broni - Operacja Pustynna Burza - Operacja Iraqi Freedom - Programy międzynarodowe - Bibliografia - Komentarze w formie kolorowych tablic - Indeks.

Szczegóły

M12 Gun Motor Carriage - Rare Photographs from Wartime Archives (Images of War)

Mimo że wyprodukowano zaledwie 100 egzemplarzy, działo 155 mm Gun Motor Carriage M12 znakomicie sprawdziło się jako broń wsparcia piechoty, a w szczególności jako broń do niszczenia bunkrów podczas amerykańskiego ataku na Linię Zygfryda zimą 1944-1945.

Możliwość szybkiego przygotowania ciężkiej artylerii do strzału doprowadziła do opracowania w 1941 roku działa M12 kal. 155 mm, opartego na podwoziu czołgu średniego M3. Pojazd testowy, zbudowany przez Rock Island Arsenal, otrzymał oznaczenie T6.
Aby pomieścić dużą, montowaną z tyłu broń - francuskie działo M1917 kal. 155 mm - silnik przesunięto do przodu, tuż za przedziałem kierowcy. Z tyłu pojazdu zamontowano hydraulicznie sterowaną łopatę, która była opuszczana podczas strzelania, aby zabezpieczyć pojazd przed odrzutem. Po złożeniu do pozycji transportowej zapewniała miejsce dla dwóch z sześciu członków załogi.

Produkcja trwała od 09/1942 do 03/1943, a łącznie zbudowano sto egzemplarzy. Choć kilka z nich było używanych przez jednostki szkoleniowe, większość trafiła do magazynów do 02/1944, kiedy to pierwsze z 74 egzemplarzy wysłano do Baldwin Locomotive Works w celu udoskonalenia w oparciu o dalsze testy i użytkowanie w trakcie szkoleń. Prace trwały do 05/1944.

W zależności od dostępności, zamontowano trzy nieco różniące się od siebie modele broni z I wojny światowej: M1917, M1917A1 i M1918M1. M1917 był francuskiej produkcji, M1918 amerykańskiej, a M1917A1 miał francuską lufę i amerykański zamek.

Szczegóły

M18 Hell-Cat - 76 mm Gun Motor Carriage in World War II (Legends of Warfare)

M18 został opracowany w czasach, gdy Stany Zjednoczone walczyły z czołgami nie za pomocą innych czołgów, lecz wyspecjalizowanych niszczycieli czołgów. Dzięki potężnemu silnikowi gwiazdowemu, pozwalającemu na osiągnięcie prędkości do 80 km/h, i zamontowaniu potężnego działa kalibru 76 mm, M18 Hellcat, produkowany przez Buicka, lub "Hell-Cat", jak nazwali go jego przedstawiciele, stanowił dla amerykańskich żołnierzy potężną broń typu "strzelaj i uciekaj" w starciu z ciężko opancerzonymi czołgami niemieckimi. Przeprowadzono dalsze eksperymenty, aby zwiększyć jego uzbrojenie lub dostosować go do innych zastosowań, takich jak opancerzony pojazd użytkowy M39.

Dziesiątki archiwalnych zdjęć, z których wiele nigdy wcześniej niepublikowanych, a także szczegółowe fotografie jednych z najlepszych zachowanych egzemplarzy tych pojazdów, pozwalają przyjrzeć się bliżej temu kultowemu łowcy czołgów i poznać jego historię. Część serii Legends of Warfare.

Szczegóły

M18 Hellcat 76mm Gun Motor Carriage - Technical Manual (TM9-755)

M18 Hellcat był amerykańskim niszczycielem czołgów z czasów II wojny światowej. Uzbrojony w armatę kal. 76 mm, był najszybszym gąsienicowym pojazdem pancernym II wojny światowej, osiągającym prędkość maksymalną do 96 km/h. W rezultacie Buick nadał mu przydomek Hellcat.
Taką dużą prędkość osiągnięto dzięki minimalnej grubości pancerza. Załogi Hellcata wykorzystywały prędkość pojazdu, aby zminimalizować możliwość przebicia jego cienkiego pancerza przez przeciwnika.

Nowa konstrukcja M18 zawierała kilka innowacyjnych rozwiązań konserwacyjnych. Silnik Wright R-975 został zamontowany na stalowych rolkach, co umożliwiło ekipom konserwacyjnym łatwe odłączenie go od skrzyni biegów, wytoczenie na obniżoną tylną pokrywę silnika, serwisowanie, a następnie ponowne podłączenie. Skrzynię biegów można było również łatwo zdemontować i wytoczyć na przednią płytę podwozia, co umożliwiało szybką inspekcję i naprawy.

M18 przewoził pięcioosobową załogę oraz czterdzieści pięć sztuk amunicji do działa głównego, a także karabin maszynowy M2 Browning na elastycznym mocowaniu pierścieniowym, przeznaczony do zwalczania samolotów i piechoty. Jedynym wariantem M18, który wyprodukowano w znaczącej liczbie, był opancerzony pojazd użytkowy M39, model bezwieżowy, używany do transportu personelu lub ładunków. Mógł być również używany jako ciągnik z działem. Ta wersja była uzbrojona w pojedynczy karabin maszynowy M2 na elastycznym mocowaniu.

Ten podręcznik techniczny, stworzony w 1945 roku, ujawnia wiele informacji na temat konstrukcji i możliwości Hellcata. Przeznaczony dla ośób odpowiedzialnych za obsługę i konserwację, szczegółowo opisuje wiele aspektów silnika, układu chłodzenia, wieżyczki i innych systemów.
Pierwotnie oznaczony jako zastrzeżony, ten podręcznik został dawno temu odtajniony i jest tutaj przedrukowany w formie książki. Dołożono wszelkich starań, aby zachować integralność tekstu.

Szczegóły

M7 Priest : Rare Photographs from Wartime Archives (Images of War)

Haubica M7 Motor Carriage, nazywana Priest, była najskuteczniejszym i najszerzej używanym egzemplarzem amerykańskiej artylerii samobieżnej podczas II wojny światowej. Modele te były nadal używane przez armię amerykańską w czasie wojny koreańskiej i później, służąc nawet krajom alianckim do lat 70. XX wieku.
Pojazd opancerzony nazwany Priest ze względu na przypominającą ambonę konstrukcję, w której znajdowało się stanowisko dowódcy działa, brał udział w walkach w Afryce Północnej, we Włoszech, podczas lądowania w Normandii, aż po Niemcy.

Szczegóły

M7 Priest 105mm Howitzer Motor Carriage (Osprey)

Oparty na wszechobecnym czołgu Grant/Sherman, M7 Priest to kultowa samobieżna haubica aliantów. Był to najpowszechniej produkowany pojazd tego typu w czasie II wojny światowej i był używany przez siły USA, Wielkiej Brytanii, Kanady i Wolnej Francji. Jego debiut bojowy miał miejsce w Ósmej Armii Montgomery'ego pod El Alamein, a następnie brał udział we wszystkich większych kampaniach na Sycylii, we Włoszech, w Normandii i w ostatnich bitwach w Niemczech.

Oprócz omówienia wszystkich wariantów karabinu Priest, książka ta przybliża również najważniejsze jego wersje, w tym brytyjsko-kanadyjski Sexton i amerykański M12 155 mm GMC.

Spis treści: Wstęp - Projekt i rozwój - Historia eksploatacji - Warianty - Bibliografia - Indeks.

Szczegóły

155-mm Gun Motor Carriage M12 and Cargo Carrier M30 - Technical Manual (TM9-751)

155-milimetrowe działo samobieżne Gun Motor Carriage M12 było amerykańskim działem samobieżnym opracowanym podczas II wojny światowej. Wyprodukowano zaledwie 100 sztuk: sześćdziesiąt w 1942 roku i kolejne czterdzieści w 1943 roku.
M12 został zbudowany na podwoziu czołgu M3 Lee. Posiadał opancerzony przedział kierowcy, ale obsługa działa znajdowała się w otwartej przestrzeni z tyłu pojazdu. Z tyłu zastosowano łopatę ziemną do pochłaniania odrzutu.

W 1943 roku pojazdy te wykorzystywano do szkolenia lub przechowywano w magazynach. Przed inwazją na Francję, siedemdziesiąt cztery egzemplarze M12 zmodernizowano w ramach przygotowań do działań bojowych. Były one z powodzeniem wykorzystywane w całej kampanii w północno-zachodniej Europie. Chociaż zaprojektowane głównie do ognia pośredniego, podczas szturmów na ciężkie umocnienia, M12 były czasami używane do ostrzału bezpośredniego.
Ograniczona przestrzeń magazynowa oznaczała, że pojazd mógł pomieścić tylko dziesięć pocisków i ładunków miotających. W związku z tym wyprodukowano podobny pojazd bez działa, Cargo Carrier M30. Został on zaprojektowany do transportu obsługi działa i dodatkowej amunicji.
W warunkach operacyjnych M12 i M30 miały służyć parami. M30, który mógł przenosić czterdzieści sztuk amunicji kalibru 155 mm, był uzbrojony w karabin maszynowy Browning M2 kalibru .50.

Ten podręcznik techniczny, stworzony w 1944 roku, ujawnia wiele informacji na temat konstrukcji i możliwości M12 i M30. Przeznaczony dla ośób odpowiedzialnych za obsługę i konserwację, szczegółowo opisuje wiele aspektów silnika, układu chłodzenia, układu napędowego, zawieszenia i innych układów M12.
Pierwotnie oznaczony jako zastrzeżony, niniejszy podręcznik został dawno temu odtajniony i jest tutaj przedrukowany w formie książki. Należy pamiętać, że tekst ten nie został wydany w dużych nakładach, a ta kopia może zawierać strony o niskiej jakości. Dołożono jednak starań, aby zachować integralność tekstu.

Szczegóły

M10 / Achilles - A Visual History of the U.S. Army's WWII Tank Destroyer

In late 1941 the concept of a separate tank destroyer force began to jell. This force would be armed with specialized weapons. While the army's primary antitank weapons of the late 1930s were 37mm towed anti-tank guns, these were soon deemed to be inadequate against enemy armor. Accordingly, the quest for larger weapons began, as did the desire for a self-propelled antitank gun, or Gun Motor Carriage.
The initial efforts, which involved adapting ¾-ton, Dodge trucks to mount antitank weapons (the M6, née WC-55), which were intended as interim and training vehicles. In the same manner, half-tracks were fitted with cannon, yielding the M3 75mm Gun Motor Carriage. But, the quest was on to create a specialized and ideal tank destroyer, utilizing a tank chassis as the basis.

By January of 1942 a prototype was in the works to mount the weapon in an open topped turret on the chassis of the twin GM Diesel-powered M4A2 Sherman Medium tank.
After some months of development a design was finalized for a vehicle sharing the suspension, lower hull, and engine with the M4A2 but with an upper hull made up from thinner, but sloping, armored plate. Initially designated T35E1, when the design was standardized it was redesignated M10. In addition to the 6,700-plus Diesel-powered M10 tank destroyers, a further 1,700 M10A1 vehicles were built, these being driven by Ford GAA gasoline engines.

While the 3-inch weapon of the M10 was superior to that found on earlier U.S. tank destroyers, it was inadequate against the ever-increasing weight of German armor. The British addressed this by rearming some of the 1,700 M10s that they received with the superb Ordnance Quick Firing 17-pounder antitank gun. These vehicles were designated by the British as 17-pdr. SP M10 Mark 1c. After the war the name Achilles was given these vehicles.

Photo coverage includes plentiful period shots and copious amounts of detail photos of the M10, M10A1 and Achilles.

Szczegóły

M10 and M36 Tank Destroyers 1942-1953 (Osprey)

Armia amerykańska miała unikalną doktrynę taktyczną podczas II wojny światowej, kładąc nacisk na walkę czołgów w swoim Dowództwie Niszczycieli Czołgów (Tank Destroyer Command), którego głównym pojazdem na początku wojny był wóz pancerny M10 kal. 3 cale (3-inch Gun Motor Carriage), oparty na niezawodnym podwoziu czołgu M4A2 Sherman. Ten wytrzymały i wszechstronny pojazd brał udział w kampanii północnoafrykańskiej w 1943 roku. W 1944 roku jego działo nie było wystarczająco mocne i pojazd został przezbrojony w nowe działo kal. 90 mm, stając się wózkiem pancernym M36 kal. 90 mm (90mm Gun Motor Carriage).

W książce opisano jeden z nielicznych amerykańskich pojazdów pancernych zdolnych stawić czoła czołgom Panther i Tiger podczas bitwy o Ardeny.

Spis treści: Wstęp - Geneza niszczycieli czołgów - Produkcja początkowa - Wprowadzenie do służby - Zmiany w produkcji - Walki we Francji - Niszczyciele czołgów na Pacyfiku - M10 w służbie brytyjskiej - Inne zastosowania w ramach Lend-Lease - Zastosowanie powojenne - Bibliografia - Komentarz na kolorowych tablicach - Indeks.

Szczegóły

M10 Gun Motor Carriage: and the 17-Pounder Achilles Tank Destroyer (Legends of Warfare)

Oparty na podwoziu czołgów Sherman M4A2 i M4A3 oraz wyposażony w 3-calowe działo M7, M10 był najważniejszym amerykańskim niszczycielem czołgów II wojny światowej. M10 powstał w odpowiedzi na oszałamiające sukcesy niemieckiej pancernej wojny błyskawicznej na początku wojny w Europie.
Wyposażony w wieżę - w przeciwieństwie do większości samobieżnych dział tej epoki - pojazd był silniej uzbrojony, ale lżej opancerzony niż czołg. Od załóg M10 oczekiwano, że będą w pełni wykorzystywać prędkość i zwrotność pojazdu.

Strony książki "M10 Gun Motor Carriage: and the 17-Pounder Achilles Tank Destroyer"

M10 przeszedł chrzest bojowy w Tunezji w 1943 roku, gdzie udowodnił swoją zdolność do zniszczenia większości niemieckich czołgów Panzer będących wówczas w służbie. Brytyjczycy ulepszyli konstrukcję, przezbrajając część z 1700 otrzymanych M10 w znakomite, szybkostrzelne działo przeciwpancerne Ordnance QuickFiring kal. 17 funtów.
Pojazdy te Brytyjczycy oznaczyli jako 17-funtowe działo SP M10 Mark IC/IIC, popularnie zwane Achilles.

Szczegóły

M10 Tank Destroyer vs StuG III Assault Gun - Germany, 1944 (Osprey)

Niszczyciel czołgów M10 Aliantów i niemiecki Sturmgeschütz (StuG) III były niedocenianymi "koniami roboczymi" północno-zachodnich pól bitewnych Europy w latach 1944-45. Choć ich misją nie była przede wszystkim walka między sobą, ich powszechne użycie zapewniało częste spotkania, od Normandii Bocage po zasypane gruzem ulice Akwizgranu.
StuG III był kwintesencją działa szturmowego - nisko zawieszonym, silnie opancerzonym, bezwieżowym pojazdem, przeznaczonym do bezpośredniego wsparcia ogniowego formacji piechoty. Z kolei M10 3in Gun Motor Carriage został pierwotnie opracowany jako niszczyciel czołgów. Jednak w 1944 roku działo 3in okazało się nieskuteczne w walce z najmocniej opancerzonymi niemieckimi czołgami i w konsekwencji zostało również przeznaczone do wsparcia piechoty.

Te dwa pojazdy pancerne, szeroko wykorzystywane w rolach, których ich projektanci nie przewidzieli, wielokrotnie ścierały się podczas 11-miesięcznej kampanii, w trakcie której alianci posuwali się z Normandii do serca Rzeszy. W pełni zilustrowana specjalnie zamówionymi grafikami, ta historia ich konfrontacji w szczytowym okresie II wojny światowej.

Spis treści: Wstęp - Chronologia - Projekt i rozwój - Specyfikacje techniczne - Walczący - Sytuacja strategiczna - Walka - Statystyka i analiza - Dalsza lektura - Indeks.

Szczegóły

M107 / M110 - Family of Self-propelled Artillery 1956 -1991

Ten 124-stronicowy tom w miękkiej oprawie jest bogato ilustrowany niemal 250 zdjęciami, z których wiele jest kolorowych. Przedstawiają one historię i rolę tego systemu uzbrojenia w armii USA, od jego pojawienia się na początku lat 50. XX wieku do pierwszej wojny w Zatoce Perskiej.
Pojazdy z serii M107 i M110, wraz z M109, były szeroko stosowane w Wietnamie, gdzie miały największy zasięg spośród wszystkich artylerii lądowych. Przez dziesięciolecia, aż do szczytu zimnej wojny, stanowiły podstawę amerykańskiej artylerii samobieżnej.

Wiele z tych zdjęć w tym tomie nie było dotychczas publikowanych, w tym liczne kolorowe zdjęcia wykonane w Wietnamie. Uzupełnieniem archiwalnych zdjęć są starannie dobrane zdjęcia zachowanych egzemplarzy, wybrane w celu zilustrowania szczegółów pojazdów. W tym tomie zaprezentowano wszystkie warianty M107 i M110.

Szczegóły

M18 Hellcat Tank Destroyer 1943-97 (Osprey)

Wózek jezdny M18 kal. 76 mm został opracowany dla Dowództwa Niszczycieli Czołgów Armii Stanów Zjednoczonych. Był to jedyny niszczyciel czołgów użyty podczas II wojny światowej, który faktycznie spełniał ich wymagania dotyczące szybkości i siły ognia.

Niniejsza książka analizuje rozwój tego pojazdu, kontrowersje dotyczące potrzeby stosowania szybkich niszczycieli czołgów oraz jego rzeczywiste osiągi podczas II wojny światowej. Szczególny nacisk położono na analizę jego osiągów w zamierzonej misji. Opisano również pojazdy pochodne M18, takie jak opancerzony pojazd użytkowy M39.

Spis treści: Wstęp - Projekt i rozwój - Historia eksploatacji - Warianty - Komentarz do kolorowych tablic.

Szczegóły

M36 / M36 B1 Tank Destroyer - Rare Photographs from Wartime Archives (Images of War)

Wkraczając w II wojnę światową, dominującą strategią dowództwa USA było założenie, że czołgi nie będą używane do walki z czołgami wroga. Zamiast tego miały stanowić opancerzoną oś ataku, mającą na celu przełamanie pozycji wroga. Czołgi wroga miały być zwalczane przez specjalistyczną broń, trafnie nazwaną niszczycielami czołgów.

Choć 3-calowe działo M10 przewyższało to, które stosowano we wcześniejszych amerykańskich niszczycielach czołgów, okazało się niewystarczające w starciu ze stale rosnącą masą niemieckiego pancerza. Jeszcze większe działo, 90-milimetrowe M3, umieszczono w nowej, większej wieży z otwartym dachem, na 100 nowych kadłubach specjalnie do tego celu zbudowanych, a także w wyniku modernizacji M10 A1, głównie z amerykańskich jednostek szkoleniowych. Wraz z wyczerpywaniem się zapasów tych podwozi, zaczęto tworzyć kolejne pojazdy, przerabiając M10 napędzane silnikami Diesla, czego efektem był M36B2.

M36 B1 został zbudowany od podstaw jako niszczyciel czołgów, wykorzystując kadłub oparty na M4 A3, ale wyposażony w standardową wieżę M36. Badanie rzadkich zachowanych pojazdów wskazuje, że kadłuby M36 B1 zostały wyprodukowane specjalnie w tym celu, a nie były jedynie przerobionymi kadłubami M4 A3.
Chociaż doktryna przeciwpancerna USA uległa zmianie, w wyniku czego wszystkie niszczyciele czołgów stały się przestarzałe po II wojnie światowej, wiele z tych pojazdów dostarczono innym krajom, a niektóre przetrwały jako pojazdy bojowe do XXI wieku.

Szczegóły

M50 / M50A1 Ontos: Self-Propelled Multiple 106 mm Recoilless Rifle (Legends of Warfare)

Zaprojektowany, by stawić czoła zagrożeniu masowego ataku sowieckich pojazdów pancernych, czołg M50 Ontos udowodnił swoją wartość w dżunglach i na ulicach Wietnamu. Ontos powstał w ramach Projektu Vista, tajnych badań nad potencjalnymi ulepszeniami systemów obronnych NATO. Projekt Vista zidentyfikował potrzebę niedrogiego, silnie uzbrojonego "something" czołgu, który mógłby odeprzeć fale sowieckich ataków pancernych.
Uzbrojony w sześć potężnych karabinów bezodrzutowych, niewielki karabin M50 otrzymał nazwę "Ontos, ", będącą błędnym tłumaczeniem greckiego słowa "the Thing." w armii.

Początkowo armia uznała, że Allis-Chalmers T165E1 (później znormalizowany jako M50) będzie odpowiedni do rekomendacji Projektu Vista. Ostatecznie, po pewnych kontrowersjach, armia straciła zainteresowanie pojazdem, ale Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych uwierzył w jego potencjał i w 1955 roku M50 wszedł do produkcji.

Choć Korpus Piechoty Morskiej po raz pierwszy użył Ontosa w Santo Domingo w 1965 roku, zyskał on sławę w Wietnamie, gdzie M50, a także zmodernizowany M50A1, były szeroko stosowane jako broń przeciwpiechotna i w obronie obwodowej. Na ulicach Hue marines często używali Ontosa, wysadzając mury i używając pocisków przeciwpiechotnych do tworzenia pozornych zasłon dymnych.
Ponad 270 zdjęć, wiele z nich kolorowych, przedstawia rozwój, produkcję, użycie bojowe oraz szczegóły dotyczące tego słynnego pojazdu, a także mężczyzn, którzy go używali.

Szczegóły

M50 Ontos and M56 Scorpion 1956-70 : US Tank Destroyers of the Vietnam War (Osprey)

Zaprojektowane w latach 50. XX wieku czołgi M50 Ontos amerykańskiej piechoty morskiej i M56 Scorpion amerykańskiej armii miały być szybkimi, lekkimi i zdolnymi do zrzutu z powietrza niszczycielami czołgów na polu bitwy zimnej wojny - odpowiedzią na nieporęczne i nieskuteczne czołgi z czasów II wojny światowej, które pojawiły się na polu bitwy w czasie wojny koreańskiej.

Choć ich wspólnym celem było zapewnienie lekkiej, mobilnej i śmiercionośnej broni przeciwpancernej dla piechoty, oba pojazdy znacznie różniły się konstrukcją, aby sprostać specyficznym wymaganiom misji. Po raz pierwszy zostały użyte podczas interwencji w Libanie w 1958 roku, ale to wojna w Wietnamie przyniosła im sławę - M50 Ontos brał udział w intensywnych walkach w bitwie o Hue w 1968 roku.

Szczegółowe ilustracje i analizy ekspertów przybliżają czytelnikowi kompleksową historię tych śmiercionośnych pojazdów przeciwpancernych, od początków rozwoju, poprzez ich udział w walkach, aż po ostateczne rozwiązanie ostatniego batalionu przeciwpancernego Piechoty Morskiej, który w 1971 roku dysponował karabinami M50A1.

Szczegóły